In de kijker: Stien

Kadoetje: kindergrime, kapsels en workshop
maart 25, 2017
Het werkervaringscentrum De Pompoenerie
april 10, 2017

Ik heb een droom!

Ik ben Stien en draag één CI (cochleair implantaat). Tot mijn middelbaar heb ik in een dovenschool op internaat gezeten in KIDS te Hasselt. Ik volgde daar 4 jaar de opleiding bakkersgast. Maar al gauw voelde ik dat dit beroep niet bij mij paste. Mijn droom was met dove en slechthorende kinderen of volwassen te werken.

In mijn leefgroep op internaat zag ik voor de eerste keer een dove opvoedster. Toen wist ik dat het dat was wat bij mij zou kunnen passen. Zou ik dat ook kunnen worden? Mijn opvoedster gaf mij het gevoel dat mijn dromen waarheid zouden kunnen worden. Maar ik had nog geen diploma secundair onderwijs.
Daarvoor moest ik helemaal opnieuw beginnen in het 3de middelbaar. Een half jaar heb ik het geprobeerd met ondersteuning van mijn GON-begeleidster, maar het traject was te lang. Ik ben dan gestart in het volwassenenonderwijs in de opleiding ‘begeleider in de buitenschoolse kinderopvang’. Maar studeren en huiswerk maken was te moeilijk voor mij.
Na twee jaar als poets- en strijkhulp te hebben gewerkt, besloot ik toch weer verder te gaan studeren om te kunnen worden wat ik wou. Ik ben dan naar een 7de jaar TSO gegaan voor begeleidster leefgroepenwerking. De grote brok stage heb ik gedaan bij De Klinkaard, een voorziening voor doven en slechthorenden met een bijkomende beperking. Het leek daar precies mijn tweede thuis. Maar omdat ik geen diploma secundair onderwijs had, kreeg ik enkel een attest dat ik de opleiding gevolgd had. Om een echt diploma te krijgen moest ik mijn diploma secundair onderwijs hebben. Gelukkig bestond er in het Hivset een speciale module van een half jaar om door zelfstandig werk het diploma van begeleidster/opvoedster te behalen. Met veel hulp van mijn mama en tante ben ik daar in geslaagd! Ik ben heel fier op mezelf!

En dan begon mijn zoektocht naar werk.
Ik heb verschillende sollicitatiegesprekken gehad. Ik ben altijd zonder tolk gegaan. Ik vreesde dat ze mij niet zouden begrijpen. Maar de gesprekken liepen meestal redelijk goed. Toch kennen werkgevers de mogelijkheden van mensen met een beperking niet genoeg. Ze vielen steeds weer over praktische zaken zoals ‘Hoe zou ik omgaan met de telefoon?’.
Mensen hebben echt schrik van iets dat anders is dan wat ze gewoon zijn! Zou ik dan in geen enkele voorziening kunnen gaan werken? Zou ik dan nooit de job vinden waar ik van droomde en de kans krijgen te tonen wat ik waard ben? Maar toen kreeg ik de vraag van De Klinkaard of ik kon komen solliciteren voor een tijdelijk contract. Na één maand mocht ik al beginnen werken. Ondertussen heb ik er een vast contract gekregen. Mijn beperking is op die werkplek mijn sterk punt geworden: de andere begeleiders kunnen wel gebarentaal, maar de bewoners kunnen hun gevoelens beter kwijt bij mij. En dat voelt heerlijk!

Mijn droom is werkelijkheid geworden!
Stien Allaerts